List do Rzymian 9,1-18 - KCHB w Szczecinku

KCHB w Szczecinku
Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, z Boga się narodził i każdy miłujący Tego, który dał życie, miłuje również tego, który życie od Niego otrzymał.
Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wypełniamy Jego przykazania
1Jana 5,1-2
Przejdź do treści

Menu główne:

List do Rzymian 9,1-18

Biblijne
 
           
             
    
ROZWAŻANIE
    
Słowa Bożego
    
                 
 
 
 
List do Rzymian 9,1–18
 
Tekst Słowa Bożego z Biblii – Upowszechniona Biblia Gdańska
 
 
Rzymian 9,1–5
 
 
(1)   Mówię prawdę w Chrystusie, nie kłamię, co mi poświadcza moje sumienie w Duchu Świętym;
 
(2)   Że odczuwam wielki smutek i nieustający ból w moim sercu.
 
(3)   Pragnąłbym bowiem sam być odłączony od Chrystusa za moich braci, za moich krewnych według ciała.
 
(4)   Są to Izraelici, do których należy usynowienie, chwała, przymierza, nadanie prawa, służba Boża i obietnice;
 
(5)   Do których należą ojcowie i z których według ciała pochodzi Chrystus, który jest nad wszystkimi, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.

 
 
ROZWAŻANIE
 
Wstęp
 
Radość wyrażana w hymnie, która mówi o ostatecznym zwycięstwie Boga [zob. (wg przypomnienia) Rz 8:37 – 39  „ Jestem bowiem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani moce, ani teraźniejsze, ani przyszłe rzeczy; Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie będzie mogło nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.”], jest dla Pawła, w chwili obecnej, zakłócenie faktu i odrzucenia Ewangelii przez większość Żydów.
 
Stan taki wzbudza w apostole wielkie cierpienie, gdyż ma świadomość, co tracą ci, którzy nie chcą przyjąć prawdy o zbawieniu dokonanym przez Jezusa Chrystusa,
 
Paweł jednak nie czyni Żydom wyrzutów ani ich nie oskarża za ich upór, lecz tym bardziej zapewnia, jak bardzo są mu drodzy.
 
Apostoł jak niegdyś Mojżesz, wstawia się u Boga za buntowniczym ludem i gotów jest ponieść za niego ofiarę z samego siebie [zob. Wj 32:32 „Teraz jednak przebacz ich grzech, a jeśli nie, wymaż mnie, proszę, z twojej księgi, którą napisałeś.”].
 
Paradoks zaistniałej sytuacji powiększa to, że Izraelici byli najlepiej ze wszystkich narodów przegotowani na przyjęcie ewangelii. Mimo stali się jej przeciwnikami.
 
Żaden naród nie otrzymał również tylu czytelnych znaków, dzięki którym prawdopodobieństwo pomyłki co do osoby Chrystusa, czyli Mesjasza, wydawało się wręcz niemożliwe.
 
Stało się jednak inaczej i jest to dowód na to że człowiek, mimo licznych łask otrzymanych od Boga, a może odrzucić Jego zbawienie.

 
 
DALSZA CZĘŚĆ ROZWAŻANIA
 
 
Rz. 9,1-5 Mówię prawdę w Chrystusie, nie kłamię, co mi poświadcza moje sumienie w Duchu Świętym; Że odczuwam wielki smutek i nieustający ból w moim sercu. Pragnąłbym bowiem sam być odłączony od Chrystusa za moich braci, za moich krewnych według ciała. Są to Izraelici, do których należy usynowienie, chwała, przymierza, nadanie prawa, służba Boża i obietnice; Do których należą ojcowie i z których według ciała pochodzi Chrystus, który jest nad wszystkimi, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.
 
 
Apostoł Paweł pozornie zmienia temat swojego listu. Z kwestii związanych z chrześcijańskim życiem przechodzi do spraw związanych z Izraelem.  Paweł kończy poprzedni rozdział  obietnicą, że „nic nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga”.
 
A co z narodem wybranym? Z jakiegoś powodu, w rzymskich wspólnotach trwał konflikt pomiędzy Żydami a poganami. Bracia z pogan
 
żywili niechęć do braci z Izraela, a Żydzi nadal w jakiś sposób, z powodu swojego dziedzictwa  wynosili się nad Braci z pogan.
 
Poza tym Paweł był uznawany przez Żydów za odstępcę, żeby nie powiedzieć za zdrajcę. Przecież w liście do Rzymian pokazał inną, nie do zaakceptowania przez Żydów, stronę Zakonu, obrzezania. Dlatego teraz musi coś więcej napisać na temat narodu wybranego.
 
Za moich braci, krewnych moich według ciała
 
Musimy pamiętać, że sam Paweł uznawał pierwszeństwo Izraela; w Rzymian 3:9,10 napisał "Najpierw Żyd, potem Grek."; oraz [zob. Rz 3:1-3 „Na czym więc polega wyższość Żyda? Albo jaki jest pożytek z obrzezania?  Wielki pod każdym względem. Przede wszystkim ten, że im zostały powierzone słowa Boże. Cóż bowiem, jeśli niektórzy nie uwierzyli? Czyż ich niewiara zniweczy wiarę Boga?”].
 
Izrael, lud szczególnie błogosławiony przez Boga, naród wybrany, za czasów Pawła znalazł się w opłakanym, koszmarnym punkcie historii. Jest to moment na tyle tragiczny, że Paweł gotowy jest na stracenie największego dobra, na klątwę, na odłączenie od Chrystusa, za swoich rodaków. Żydzi odrzucili Mesjasza, doprowadzili do Jego śmierci, rozminęli się z Prawdą, a po wniebowstąpieniu Pana prześladowali tych którzy należeli do Pana.
 
[HS1] Paweł jest świadomy miejsca w jakim znaleźli się Żydzi i jest to na tyle  przykre dla niego doświadczenie, że jak pisze nieustannie jest smutny, cierpi z tego powodu i ma ból w swoim sercu. Taki stan był spowodowany działaniem Ducha Świętego w sumieniu Pawła.

 
 
Rzymian 9,6–18
 

 
(6) Lecz nie jest możliwe, żeby miało zawieść słowo Boże. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem.
 
(7) Nie wszyscy też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jest powiedziane: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo.
 
(8) To znaczy, że nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo.
 
(9) Takie bowiem jest słowo obietnicy: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna.
 
(10) A nie tylko to, ale i Rebeka, gdy poczęła z jednego mężczyzny, naszego ojca Izaaka;
 
(11) Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje;
 
(12) Powiedziano jej, że starszy będzie służył młodszemu;
 
(13) Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem.
 
(14) Cóż więc powiemy? Czy Bóg jest niesprawiedliwy? Nie daj Boże!
 
(15) Mówi bowiem do Mojżesza: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, a zlituję się, nad kim się zlituję.
 
(16) A więc nie zależy to od tego, który chce, ani od tego, który zabiega, ale od Boga, który okazuje miłosierdzie.
 
(17) Pismo bowiem mówi do faraona: Po to właśnie cię wzbudziłem, aby okazać na tobie swoją moc i żeby moje imię było głoszone po całej ziemi.
 
(18) A zatem komu chce, okazuje miłosierdzie, a kogo chce, czyni zatwardziałym.

 
 
ROZWAŻANIE
 
 
Wstęp
 
       Mimo trwania tak paradoksalnej sytuacji – bo tylko niewielka część Izraela przyjęła Ewangelię ­- apostoł stwierdza, że obietnica Boża dana Izraelowi wypełniły się. Udział w nich mają ci którzy z wiarą i miłością odpowiedzieli na Boże dary i pozwolili, aby Bóg wypełnił w ich życiu swój odwieczny plan zbawienia. Ludzie ci jak wyjaśnia Paweł, są rzeczywistymi Izraelitami.
 
       Z tego wynika, że przynależność narodowa człowieka, jego stan społeczny, osobiste predyspozycje, a nawet posiadane wady lub popełniane błędy są czymś drugorzędnym wobec łaski, którą Bóg okazuje człowiekowi.
 
       Dowodem na to jest Jakub, którego Bóg wybrał zamiast Ezawa, zanim się zanim się jeszcze urodzili. Taka jednak była wola Boża i Jego decyzji nie można oceniać jako sprawiedliwej lub niesprawiedliwej, ponieważ Bóg nikomu nic nie jest winien i dlatego daje swoją łaskę komu chce i jak chce.
 
Bóg również nikogo nie odrzuca (w. 18). Jedynie dopuszcza, aby człowiek, w swojej wolności, wybierał także to, co jest przyjemne Bogu ale i to co jest przeciwne Bogu.
 
       Wolność więc może być niebezpieczna, ale bez niej niemożliwa jest miłość.
 
       Od czasów Abrahama istnieje rozróżnienie na tych, którzy są duchowymi potomkami. Dlatego nie dziwi fakt, że również teraz w obietnicach Bożych uczestniczą ci, którzy ufają Bogu i są Mu wierni, a
 
nie jedynie ci, którzy chlubią się swoim pochodzeniem od Abrahama [zob. Mat 3:8-10  „Wydajcie więc owoce godne pokuty;  A nie myślcie, że możecie sobie mówić: Naszym ojcem jest Abraham. Mówię wam bowiem, że Bóg może i z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi.  Już i siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień.”].
 
       Prawdziwy Izrael, czyli spadkobiercy obietnic Bożych, jest więc bardzo liczny. Jest to lud gromadzący się w imię Jezusa Chrystusa.
 
       Niepojętne dary, które są w Kościele Chrystusowym, świadczą o tym, jak wielka jest łaska Boża wobec wszystkich, którzy są Mu wierni [zob. Dz 10:35 „Ale w każdym narodzie miły jest mu ten, kto się go boi i czyni to, co sprawiedliwe.”].
 
                                                                          
 
DALSZA CZĘŚĆ ROZWAŻANIA
 
 
Streszczenie rozważania:
 
Rzym. 9,6-16 to jeden z najmocniejszych tekstów Biblijnych nauczających doktryny o wyborze Kościoła - Izraela duchowego. Apostoł Paweł naucza, że nikt nie może stać się członkiem Kościoła (być poświęconym i otrzymać zrodzenie z ducha), jeśli nie został przez Boga do tego celu wybrany, i to wybrany całkowicie niezależnie od własnej woli i własnych uczynków.
 
Rz 9,6-10 „Lecz nie jest możliwe, żeby miało zawieść słowo Boże. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem. Nie wszyscy też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jest powiedziane: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. To znaczy, że nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo. Takie bowiem jest słowo obietnicy: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna. A nie tylko to, ale i Rebeka, gdy poczęła z jednego mężczyzny, naszego ojca Izaaka;”
 
       Paweł kontynuuje rozważania na temat Izraela. Jak to możliwe, że Żydzi, posiadający tak wielkie objawienie, bogactwo duchowe, obietnice i przymierze wieczne, o którym czytaliśmy nieco wcześniej, nie poznali czasu „swego nawiedzenia”, odrzucili i zabili Mesjasza? Czy Słowo Boże się pomyliło ?
 
      Czy Pan Bóg przyjmując pogan odrzucił Izraela na zawsze? Czy Izrael nawróci się i będzie zbawiony, czy uzna Jezusa Chrystusa za swojego Zbawiciela? To są pytania na które apostoł Paweł odpowie w kolejnych rozdziałach Listu do Rzymian.

 
Cały Izrael będzie zbawiony
 
       W tym akapicie wybiegnę do przodu i zacytuję kilka wierszy, które mówią o ogromnym pragnieniu Pawła co do zbawienia Izraela, o resztce z Izraela, o tym że upadek Izraela ubogacił Pogan, i o tym, że Bóg wróci do tematu zbawienia Izraela, gdy „wejdzie pełnia z Pogan”
 
[zob. Rz 9:25-28; 10:1; 11:12; 25,26 „Jak też u Ozeasza mówi: Lud, który nie był mój, nazwę moim ludem, a tę, która nie była umiłowana, nazwę umiłowaną.
 
I stanie się tak, że w miejscu, gdzie im mówiono: Wy nie jesteście moim ludem, tam będą nazwani synami Boga żywego. A Izajasz woła o Izraelu: Choćby liczba synów Izraela była jak piasek morski, resztka będzie ocalona. Zakończy bowiem dzieło i skróci je w sprawiedliwości. Istotnie, skróci Pan dzieło na ziemi.”
 
„Bracia, pragnieniem mego serca i modlitwą, którą zanoszę do Boga za Izrael, jest jego zbawienie.”
 
„A jeśli ich upadek jest bogactwem świata, a ich pomniejszenie bogactwem pogan, o ileż bardziej ich pełnia?”:  
 
„Lecz teraz objawionej i przez Pisma proroków według postanowienia wiecznego Boga oznajmionej wszystkim narodom, by przywieść je do posłuszeństwa wierze;].
 
Nie wszyscy, którzy pochodzą z Izraela, są Izraelem
 
        Wracamy do szóstego wiersza. .”Albowiem nie wszyscy, którzy pochodzą z Izraela, są Izraelem;” W czasach Pawła Izrael żył w diasporze, w przeszłości Żydzi spędzili wiele lat na wygnaniu i w niewoli.
 
Żydzi na obczyźnie często, zostali wchłonięci przez kulturę narodów wśród których żyli. Gdzie nie gdzie spisywano rodowody, ale w wielu sytuacjach linie drzewa genealogiczne były zerwane, szczególnie poza Izraelem. Biorąc to pod uwagę, również obecnie w Izraelu jest niewielu genetycznie „stuprocentowych” Żydów.
 
"Synowie izraelscy mieszkali tedy pośród Kananejczyków i Chetejczyków, i Amorejczyków, i Peryzyjczyków, i Chiwwijczyków i Jebuzejczyków, i brali sobie ich córki za żony a córki swoje wydawali za
 
mąż za ich synów i służyli ich bogom. Synowie izraelscy czynili tedy zło w oczach Pana i zapomnieli o Panu, Bogu swoim, i służyli Baalom i Aszerom.” [zob. Sędziów 3:5-7].
 
       Pan Bóg wybrał sobie naczynie do pełnienia Jego woli. Prawdziwy Izrael to ten który wykonuje Bożą wolę i czci Go w duchu i w prawdzie. Za czasów Pawła w Izraelu nie było wielu takich, którzy by spełniali te kryteria. Znalazła się "resztka", Żydów mesjańskich która uwierzyła w Pana Jezusa Chrystusa. To oni byli tym właściwym Izraelem. [zob. Iz 10:20-24 „I w tym dniu stanie się, że resztka Izraela i ci, którzy ocaleli z domu Jakuba, nie będą już polegać na tym, który ich bije, lecz będą prawdziwie polegać na PANU, Świętym Izraela. Resztka zawróci, resztka Jakuba, do Boga mocnego. Bo choćby twój lud, Izraelu, był jak piasek morski, tylko resztka z niego powróci. Postanowione wytracenie będzie opływało w sprawiedliwość. Pan BÓG zastępów dokona bowiem postanowionego wytracenia pośród całej tej ziemi. Dlatego tak mówi Pan BÓG zastępów: Mój ludu, który mieszkasz na Syjonie, nie bój się Asyryjczyka. Uderzy cię rózgą i swą laskę podniesie na ciebie, tak jak Egipt.”].
 
Rz. 9,10-13 A nie tylko to, ale i Rebeka, gdy poczęła z jednego mężczyzny, naszego ojca Izaaka; Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje; Powiedziano jej, że starszy będzie służył młodszemu; Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem.
 
       Potwierdzeniem tej sytuacji jest przytoczona w historii Ezawa i Jakuba. Bóg wybrał Jakuba "gdy się jeszcze [bliźniaki] nie urodziły ani nie uczyniły nic dobrego lub podłego". A stało się tak, aby "zamierzenie
 
Boże dotyczące wybrania pozostawało zależne nie od uczynków, lecz od Tego, który powołuje". Bóg powołuje poprzez Ewangelię. Ci, którzy ją przyjmują, stają się potomstwem Abrahama. Ale którzy z tej grupy staną się dziećmi, to jest darem Boga całkowicie niezależnym od uczynków. To nie my spełniamy uczynki, aby być wybranymi przez Boga, ale zostaliśmy przez Niego wybrani, aby te dobre uczynki wypełniać [zob. Ef. 2:8-10 „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga.  Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił.  Jesteśmy bowiem jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali.”].
 
W poprzednim fragmencie czytaliśmy; że "nie wszyscy, którzy pochodzą z Izraela, są Izraelem; i nie wszyscy są dziećmi." Paweł pisze o wierzących Żydach, o "resztce" z Izraela. "Lecz nie wszyscy dali posłuch dobrej nowinie." Rz 10:16 „ …nie zależy to od tego, który chce, ani od tego, który zabiega, ale od Boga, który okazuje miłosierdzie.”
 
Podobnie nie wszyscy cieleśni potomkowie Abrahama są dziećmi i dziedzicami obietnicy. Pochodzenie cielesne, a obietnica wynikająca z realizacji Bożego postanowienia to dwie różne kwestie.

 
Czy większy będzie służył mniejszemu
 
Popatrzmy Paweł ponownie "naraża" się Żydom. Jak można być potomkiem Izraela, i nie być Izraelem? Przecież my mamy ojca Abrahama!
 
Paweł pisze, a jednak można. Pan Bóg jest suwerenny. Ma prawo coś postanowić, kogoś wybrać lub odrzucić. Pan Bóg dokonuje selekcji. Oczywiście robi to w sposób doskonały, nie według kaprysu, ale według jakiegoś planu i na podstawie Jego doskonałej wiedzy.
 
Wiele rzeczy które miały nadejść Pan Bóg zapowiadał przez swoich proroków. Rebece również zostało powiedziane, że "większy będzie służył mniejszemu."
 
Wybór, Abrahama, Izaaka i Jakuba, a także wybór hebrajczyków jako narodu wybranego było precyzyjnie zaplanowane i postanowione na podstawie doskonałej wiedzy Wszechwiedzącego Boga.
 
To nie Jakub lekkomyślnie oddał pierworództwo, to nie Abel zabił Kaina, Mojżesz nie był faraonem, a Piotr nie wydał Jezusa.
 
Czy Kain miał prawo wyboru ?
 
Judasz miał wiele lat by w czasie pokusy, nie ulec jej. Faraon miał wiele okazji, a nawet był tuż, tuż, aby posłuchać Mojżesza i wypuścić potomków Abrahama z niewoli. Ezaw, co za lekkomyślność, za miskę soczewicy zrzec się błogosławieństw wynikających z pierworództwa. Jest pewien wspólny mianownik dla Kaina, Ezawa, faraona czy Judasza.
 
Chcę powiedzieć, że Pan Bóg użył te naczynia, ponieważ wiedział, że ulegną wpływom zła i jakiego dokonają wyboru. Uważam, że Pan Bóg nie przeznacza ludzi, by czynili złe rzeczy, by podejmowali niewłaściwe decyzje, jednak mając doskonałą wiedzę, Pan Bóg wie jaką człowiek podejmie decyzję, czy ulegnie pokusie i w jakim kierunku podąży.
 
Tak było w przypadku Adama i Ewy. Pan Bóg nie przeznaczył ich aby zerwali owoc. Dał im prawo wyboru, ale wiedział w jakim kierunku potoczy się ich historia. Dlatego przygotował plan Zbawienia przez ofiarę swojego Syna Jezusa Chrystusa.
 
Pamiętajmy, że Ezaw to potomek Abrahama według ciała, mimo tego nie odziedziczył obietnicy ani przymierza. Tuż przed narodzeniem Ezawa i Jakuba (Izraela) doszło do pewnej proroczej sytuacji, o której czytamy w Księdze Rodzaju 25: 21-25; „A Izaak modlił się do PANA za swoją żonę, gdyż była niepłodna. I PAN go wysłuchał, i jego żona Rebeka poczęła. A gdy dzieci walczyły ze sobą w jej łonie, powiedziała: Jeśli tak się zdarza, dlaczego poczęłam? Poszła więc, aby zapytać PANA. I PAN jej odpowiedział: Dwa narody są w twoim łonie i dwa ludy wyjdą z twego wnętrza. Jeden lud będzie mocniejszy niż drugi i starszy będzie służył młodszemu. A gdy nadszedł czas porodu, okazało się, że w jej łonie były bliźnięta. I wyszedł pierwszy syn czerwony i cały pokryty owłosieniem jak szatą; i nadali mu imię Ezaw.”].
 
"Izaak modlił się do Pana za żonę swoją, bo była niepłodna, a Pan wysłuchał go i Rebeka, żona jego, poczęła. A gdy dzieci trącały się w jej łonie, rzekła: Jeżeli tak się zdarza, to czemu mnie to spotyka? Poszła więc zapytać Pana. A Pan rzekł do niej: Dwa narody są w łonie twoim i dwa ludy wywiodą się z żywota twego. Jeden naród będzie miał przewagę nad drugim, starszy będzie służył młodszemu. A gdy nadszedł czas porodu, okazało się, że w jej łonie były bliźnięta. I wyszedł pierwszy, rudy, cały jak płaszcz włochaty; i nazwano go Ezaw. Następnie wyszedł brat jego, a ręką swą trzymał za piętę Ezawa; i nazwano go Jakub."
 
       Pomimo tego, że Ezaw wzgardził pierworództwem, Pan Bóg, czytamy to w Ks. Jozuego 24:4, dał Ezawowi ziemię w górach Seir, i uczynił z niego wielki naród.
 
Edomici mogli wieść tam spokojne życie. [zob. Powtórzonego Prawa 2:4-6 „I rozkaż ludowi: Będziecie przechodzić przez granicę waszych braci, synów Ezawa, którzy mieszkają w Seirze. Oni będą się was bać, lecz wy strzeżcie się bardzo.  Nie prowokujcie ich, gdyż nie dam wam ich ziemi nawet na szerokość stopy, bo Ezawowi dałem w posiadanie górę Seir.” ]
 
Na tym zakończymy to rozważanie – historii przejdziemy do:
 
Rzymian 9,14-18 Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem. Cóż więc powiemy? Czy Bóg jest niesprawiedliwy? Nie daj Boże!  Mówi bowiem do Mojżesza: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, a zlituję się, nad kim się zlituję.  A więc nie zależy to od tego, który chce, ani od tego, który zabiega, ale od Boga, który okazuje miłosierdzie. Pismo bowiem mówi do faraona: Po to właśnie cię wzbudziłem, aby okazać na tobie swoją moc i żeby moje imię było głoszone po całej ziemi.  A zatem komu chce, okazuje miłosierdzie, a kogo chce, czyni zatwardziałym.
 
       Na wstępie przeczytajmy jeszcze bardzo ważny fragment z Księgi Wyjścia 33: 12-23.

 
Czy Bóg jest niesprawiedliwy?
 
       Słowa; "Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, i zlituję się, nad kim się zlituję."; nie mają nic wspólnego z predestynacją. Odnoszą się do konkretnego wydarzenia z życia Mojżesza.
 
       To była odpowiedź na usilną prośbę Mojżesza. Pragnął on zobaczyć chwałę Pana. Nikt nie mógł oglądać oblicza Bożego. To groziło śmiercią. Mojżesz wiedząc o tym, śmiało prosi Pana, chcę widzieć.
 
       Pan Bóg zmiłował się nad Mojżeszem. Pan Bóg zmiłuje się nad każdym, kto pragnie. Pan Jezus powiedział kto pragnie niech przyjdzie. Mojżesz pragnął i przyszedł, a Pan Bóg się zmiłował.
 
Teraz Paweł, na tym przykładzie tłumaczy Żydom, że Bóg jest suwerenny i właśnie zmiłował się nad poganami.
 
Paweł miedzy wierszami przypomina Żydom wydarzenia poprzedzające to bliskie spotkanie Mojżesza z Panem Bogiem.  To był przełomowy moment w życiu Mojżesza jako przywódcy.
 
Zmiłowanie Boże i dobroć Boża nie zależą od zabiegów człowieka. Nie decyduje pochodzenie, obrzezanie, zakon, uczestniczenie w obrządkach religijnych. Ważne jest jednak usilne pragnienie by  mieć relację i społeczność z Panem Bogiem. Ważna jest też miłość człowieka do Boga. Taka z całego serca, z całej siły...
 
[zob.  Jana 7:37 „A w ostatnim, wielkim dniu tego święta, Jezus stanął i wołał: Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije.”].
 
       Aby należycie zrozumieć ten fragment listu do Rzymian trzeba gruntownie przeanalizować historię Ezawa, faraona i tej walki jaka toczyła się w nim podczas trwania plag, oraz historię opisującą jak Mojżesz ogląda chwałę Bożą. Dwie wielkie osobowości Mojżesz i faraon, dwie różne postawy.

 
Błogosławieństwo Abrahamowe przeszło na pogan
 
       Tak w tych fragmentach jest mowa o błogosławieństwach Abrahamowych i łasce  Bożej które przeszły na pogan.  
 
       Co do Bożego zmiłowania to musimy podkreślić i zapamiętać słowa z Jana 3:16, które mówią, że Pan Bóg zmiłował się nad całym światem. Czy Bóg jest niesprawiedliwy? Bynajmniej! [zob. Jana 3;16 „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.”].
 
       W naszym fragmencie jest mowa o tym, że „błogosławieństwo Abrahamowe przeszło na pogan w Jezusie Chrystusie.”[zob. Gal 3:14-16 „Aby błogosławieństwo Abrahama w Chrystusie Jezusie przeszło na pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obietnicę Ducha. Bracia, mówię po ludzku: Przecież nawet zatwierdzonego testamentu człowieka nikt nie obala ani do niego nic nie dodaje. Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus.].
 
        Teraz Paweł, na tym przykładzie tłumaczy Żydom, że Bóg jest suwerenny i właśnie zmiłował się nad poganami.
 
Paweł miedzy wierszami przypomina Żydom wydarzenia poprzedzające to bliskie spotkanie Mojżesza z Panem Bogiem.  To był przełomowy moment w życiu Mojżesza jako przywódcy.
 
 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego