List do Rzymian 8,1-13 - KCHB w Szczecinku

KCHB w Szczecinku
Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, z Boga się narodził i każdy miłujący Tego, który dał życie, miłuje również tego, który życie od Niego otrzymał.
Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wypełniamy Jego przykazania
1Jana 5,1-2
Przejdź do treści

Menu główne:

List do Rzymian 8,1-13

Biblijne
 
           
             
    
ROZWAŻANIE
    
Słowa  Bożego
    
    
              
                     
    
List     do Rzymian 8, 1–13 (BW)
    
              
(1) Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia. (2) Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci.
 
(3) Co bowiem było niemożliwe dla Prawa, ponieważ ciało czyniło je bezsilnym, [tego dokonał Bóg]. On to zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego i dla [usunięcia] grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający grzech,
 
(4) aby to, co nakazuje Prawo, wypełniło się w nas, o ile postępujemy nie według ciała, ale według Ducha.
 
(5) Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało; ci zaś, którzy żyją według Ducha - do tego, czego chce Duch.
 
(6) Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha - do życia i pokoju.
 
(7) A to dlatego, że dążność ciała wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się bowiem Prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna.
 
(8) A ci, którzy żyją według ciała, Bogu podobać się nie mogą.
 
(9) Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka. Jeżeli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy.
 
(10) Jeżeli natomiast Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na [skutki] grzechu duch jednak posiada życie na skutek usprawiedliwienia.
 
(11) A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa <Jezusa> z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.
 
(12) Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała.
 
(13) Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała - będziecie żyli.
 

 
 
OGÓLNE  ROZWAŻANIE
 
 
     Apostoł wyjaśnia, czym jest pełnia życia ofiarowana prze Boga każdemu, kto wierzy,
 
     Jest ona obecnością Ducha, który ożywia człowieka i wyzwala z niewoli grzechu prowadzącej ku śmierci: [zob. Rz 8:6, 11  „Albowiem zamysł ciała, to śmierć, a zamysł Ducha, to życie i pokój.”, „A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy Ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbudził, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was.”];  [zob. 2 Kor 3:6  „Który też uzdolnił nas, abyśmy byli sługami nowego przymierza, nie litery, lecz ducha, bo litera zabija, duch zaś ożywia.”];  [zob. Gal 6:8  „Bo kto sieje dla ciała swego, z ciała żąć będzie skażenie, a kto sieje dla Ducha, z Ducha żąć będzie żywot wieczny.”]
 
     Aby wyrazić tą zwycięską moc Boga działającą w wierzących, Paweł stwierdza, że od tej pory ich życie podlega prawu Ducha. Prawo /zakon/, które zawierało przykazania, nie było w stanie samo z siebie uzdolnić człowieka do tego, gdy je wypełnił. Nie mogło również uczynić go wolnym od zła. Dopiero Bóg złamał moc grzechu i śmierci przez posłanie na świat Jezusa Chrystusa.
 
Grzechy ludzkości wprawdzie doprowadziły do śmierci Jezusa, została ona jednak raz na zawsze pokonana przez Jego Zmartwychwstanie.
 
     Jeśli człowiek przyjmuje ożywiającą moc Ducha – owoc dzieła Jezusa, jest w stanie wypełnić wymagania Prawa, czyli żyć w zgodzie z wolą Bożą. Duch więc uzdalnia do podjęcia nowego sposobu życia.
 
     Moc Ducha Boga, który wskrzesił z martwych Chrystusa, dokona się także nasze zmartwychwstanie. Paweł gdy mówi o Duchu, nazywa go Duchem Boga zob. w. 9, 11, który daje życie [zob. Rz 8:2  „Bo zakon Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, uwolnił cię od zakonu grzechu i śmierci.”].
 
    Skoro jednak Bóg udziela Ducha na podstawie wiary w Chrystusa, to Duch ten jest także Duchem Chrystusa [zob. 8:9  „Ale wy nie jesteście w ciele, lecz w Duchu, jeśli tylko Duch Boży mieszka w was. Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego.”]. Duch więc zamieszkuje w wierzących, aby oni mogli mieszkać w Nim:  zob. w. 9.
 
    Podobnie Paweł mówi o Chrystusie, który również przebywa w wierzących [zob. Rz 8:10  „Jeśli jednak Chrystus jest w was, to chociaż ciało jest martwe z
 
powodu grzechu, jednak duch jest żywy przez usprawiedliwienie.”]. Jezus więc, jako zmartwychwstały Pan, pozostaje w swojej chwale, aby wstawić się za ludźmi [zob. Rz 8:34  „… Jezus Chrystus, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga, Ten przecież wstawia się za nami.”].

 
ROZWAŻANIA  WG  WERSETÓW
 
8:1  Przeto teraz
 
Ø W rozdziale  tym wyrażenie w Chrystusie oznacza nie tylko naszą pozycje , nasze umiejscowienie, w Chrystusie, lecz także rzeczywistość naszego codziennego postępowania w odrodzonym duchu. Tak więc o przebywaniu w Chrystusie mowa jest w tym rozdziale jak o jakimś wymaganiu lub warunku. Odpowiada to zbawieniu w Jego życiu.
 
Ø przeto zatem Te słowa są wprowadzeniem do ujawienia wyniku lub konsekwencji wyłożonej właśnie prawdy. Zwykle stanowią one zakończenie  wersetów  zapisanych wcześniej. Tutaj jednak mają na celu przedstawienie zdumiewających wniosków płynących z nauczania Pawła, zawarte w pierwszych siedmiu rozdziałach: usprawiedliwienie pochodzi jedynie z wiary i wynika z olbrzymiej łaski okazanej przez Boga.
 
Ø nie ma żadnego potępienia
 
Wrażenie to pojawia się w Nowym Testamencie tylko trzy krotnie, za każdym razem w Liście do Rzymian [zob. Rz 5:16, 18]. I nie tak ma się sprawa z darem, jak ze skutkiem grzechu jednego człowieka; albowiem wyrok za jeden upadek przyniósł potępienie, ale dar łaski przynosi usprawiedliwienie z wielu upadków.”  „A zatem, jak przez upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi.”].
 
Ø Słowo „potępienie” używana jest jedynie w nazewnictwie sądowym i stanowi przeciwieństwo usprawiedliwienia. Odnosi się ono do orzeczenie werdyktu o winie oraz karze za popełnioną zbrodnię. Grzech popełniony w przeszłości, teraźniejszości lub i przyszłości nie może zostać użyty jako argument przeciwko wierzącemu, ponieważ kara za jego przewinienia  została już odbyta przez Chrystusa, w efekcie czego
 
grzesznikowi nadano miano sprawiedliwego. Żaden grzech nie może więc już odwołać prawnego werdyktu, który został ustalony w sprawie wierzącego.
 
Ø czyli dla każdego chrześcijanina. Czyli dla każdego chrześcijanina. Być w Chrystusie oznacza być z Nim zjednoczonym .
 

8:2
 
Ø Tematem tego rozdziału jest prawo Ducha życia. W wersecie tym mowa jest o Duchu i życiu, lecz tylko w związku z działaniem tego prawa.
 
Życie stanowi zawartość i wynik Ducha, a Duch to ostateczne ujawienia się Boga po tym, jak został On przyjęty poprzez wcielenie, ukrzyżowania i zmartwychwstanie i stał się zamieszkującym w nas, życiodajnym Duchem, który jest życiem dla wszystkich w Chrystusie. Prawem które wyzwoliło nas od prawa grzechu, czyli od prawa szatana, który mieszka w członkach naszego upadłego ciała, jest prawo tego Ducha życia. [zob. Rz 7:23, 17  „Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”;  „Lecz Bogu niech będą dzięki, że wy, którzy byliście sługami grzechu, przyjęliście ze szczerego serca zarys tej nauki, której zostaliście przekazani,”].
 
Ø Zarówno szatan, jak i Bóg, po wejściu do naszej istoty i zamieszkaniu w nas, wykonuje pracę w naszym wnętrzu nie za pomocą zewnętrznych, obiektywnych działań, lecz za pomocą zewnętrznego, subiektywnego prawa.
 
Działanie prawa Ducha życia to działanie w naszym duchu Boga, który przeszedł przez proces; to także działanie Boga w nas w Jego życiu.
 
Ø Tutaj prawo/zakon/, Duch i życie stanowią przeciwieństwo prawa, grzechu i śmierci.
 
Te dwa prawa sprzeciwiają się sobie nawzajem, Duch sprzeciwia się grzechowi, czyli ucieleśnionemu w nas szatanowi [zob. Rz 5:21  „Żeby jak grzech panował przez śmierć, tak i łaska panowała przez usprawiedliwienie ku żywotowi wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.”].
 
Ø W poprzednich rozdziałach wielokrotnie wspomina się o życiu [zob. Rz 1:17 „bo usprawiedliwienie Boże w niej bywa objawione, z wiary w wiarę, jak napisano: A sprawiedliwy z wiary żyć będzie.” ;
 
Rz. 2:7 „tym, którzy przez trwanie w dobrym uczynku dążą do chwały i czci, i nieśmiertelności, da żywot wieczny;” ;  Rz 5:10, 17-18 „Jeśli
 
bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Syna jego, tym bardziej, będąc pojednani, dostąpimy zbawienia przez życie jego.”;  „Albowiem jeśli przez upadek jednego człowieka śmierć zapanowała przez jednego, o ileż bardziej ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru usprawiedliwienia, królować będą w życiu przez jednego, Jezusa Chrystusa.  A zatem, jak przez upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi.” ; Rz 6:10, 22-23 „Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak i my nowe życie prowadzili.; Teraz zaś, wyzwoleni od grzechu, a oddani w służbę Bogu, macie pożytek w poświęceniu, a za cel żywot wieczny.  Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”]  
 
Ø W tym rozdziale życie łączy się z Duchem w wyrażaniu Duch życia, co pokazuje, że wszystko, co dotyczy życia w poprzednich rozdziałach, zawiera się w Duchu, a Duch jest Duchem życia.
 
Życie i Duch w rzeczywistości są jedno [zob. Jan 6:63 „Duch ożywia. Ciało nic nie pomaga. Słowa, które powiedziałem do was, są duchem i żywotem,”].
 
W jaki sposób doświadczyć boskiego, wiecznego, nie stworzonego życia?
 
Dzięki Duchowi Życia.
 
Ø Duchowe życie, ukazane w tym rozdziale, jest to życie czworakie.
 
Po pierwsze, było boskie życie w Duchu [w.2],
 
Po drugie stało się ono życiem w naszym duchu w wyniku odrodzenia [w.10],
 
Następnie, rozprzestrzeniając się z naszego ducha, przesyca on nasz umysł w celu przeobrażania duszy, do której zalicza się umysł, i staje się życiem naszej duszy [w. 6],
 
W końcu przepoi ono nasze ciało i stanie się życiem w naszym ciele
 
[w. 11], co ostatecznie doprowadzi do przemienienia naszego ciała, czyli odkupienia naszego ciała [zob. Fil 3:21 „który przemieni znikome ciało nasze w postać, podobną do uwielbionego ciała swego, tą mocą, którą też wszystko poddać sobie może.”].
 
Ø Jako prawo Ducha życia, polega na tym, że całkowicie wyzwala nas Bóg od szatana, który mieszka w naszej upadłej naturze jako prawo grzechu i śmierci [zob. Rz 7:23-25  „A w członkach swoich dostrzegam inny zakon, który walczy przeciwko zakonowi, uznanemu przez mój rozum i bierze mnie w niewolę zakonu grzechu, który jest w członkach moich.  Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci?  Bogu niech będą dzięki przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Tak więc ja sam służę umysłem zakonowi Bożemu, ciałem zaś zakonowi grzechu.”].
 
Wyzwolenie to służy nie tylko naszemu osobistemu, subiektywnemu usprawiedliwieniu, lecz także – ale nawet jeszcze wyższym stopniu – uświęceniu – uświęceniu nas pod względem uświęcenia.
 
Ø Wprowadza dowód, dzięki któremu wierzący nie może zostać potępiony. Duch zastąpił Prawo, które prowadziło jedynie do grzechu i śmierci [zob. Rz 7:5, 13  „Albowiem gdy byliśmy w ciele, grzeszne namiętności rozbudzone przez zakon były czynne w członkach naszych, aby rodzić owoce śmierci;”  „Albowiem gdy byliśmy w ciele, grzeszne namiętności rozbudzone przez zakon były czynne w członkach naszych, aby rodzić owoce śmierci;”], nowym i prostym prawem, które zapewnia życie: prawem wiary [zob. Rz 3:27  „Gdzież więc chluba twoja? Wykluczona! Przez jaki zakon? Uczynków? Bynajmniej, lecz przez zakon wiary.”], czyli dobrą nowinę.
 

8:3
 
Ø Z jednej strony prawo Boga na zewnątrz człowieka to prawo litery, martwe prawo, któremu brak mocy życia, by zaopatrzyć w nią człowieka, co pozwoliłoby mu spełnić żądania prawa.
 
Z drugiej strony ciało człowieka uległo skażeniu za sprawą szatana i stało się ciałem śmierci i nie jest zdolne zachować prawa.
 
To właśnie nie z powodu tych dwóch czynników jest „to…, czego prawo nie mogło uczynić”, czyli prawo nie jest zdolne zadowolić Boga przez to, że człowiek je będzie zachowywał.
 
Ø czego zakon nie mógł
 
Prawo/zakon/ nie ma mocy uwolnić grzeszników od zapłaty za grzech [zob. Dz. 13:38-39  „Niechże więc będzie wam wiadome, mężowie bracia, że przez tego zwiastowane wam bywa odpuszczenie grzechów i że w nim każdy, kto wierzy, bywa usprawiedliwiony w tym wszystkim, w czym nie mogliście być usprawiedliwieni przez zakon Mojżesza.;  
 
zob. Gal 3:10 „Bo wszyscy, którzy polegają na uczynkach zakonu, są pod przekleństwem; napisano bowiem: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w pełnieniu wszystkiego, co jest napisane w księdze zakonu.], lub usprawiedliwić ich [zob. Gal 3:21 „Czy więc zakon jest przeciw obietnicom Bożym? Bynajmniej! Gdyby bowiem został nadany zakon, który może ożywić, usprawiedliwienie byłoby istotnie z zakonu.”].
 
Ø był słaby z powodu ciała
 
Z powodu grzeszności upadłych ludzi Prawo nie było w stanie uczynić ich sprawiedliwymi.
 
 
Ø potępił grzech ciała
 
Pomimo że poprze wcielenie Chrystus stał się w pełni człowiekiem to przybrał jedynie grzeszne ciało, nieróżniące się od zwykłego ludzkiego ciała, ale sam pozostał bez grzechu [zob. Hbr. 4:15 „Nie mamy bowiem arcykapłana, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi, lecz doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu.”].
 
Ø potępił grzech w ciele  WAŻNE
 
Boże potępienie grzechu zostało wylane na bezgrzeszne ciało Chrystusa [zob. Iz 53:4-8 „Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony.  Lecz on zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni.  Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winę nas wszystkich.  Znęcano się nad nim, lecz on znosił to w pokorze i nie otworzył swoich ust, jak jagnię na rzeź prowadzone i jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, zamilkł i nie otworzył swoich ust.  Z więzienia i sądu zabrano go, a któż o jego losie pomyślał? Wyrwano go bowiem z krainy żyjących, za występek mojego ludu śmiertelnie został zraniony.”; zob. Flp 2:7 „lecz wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi i stał się podobny ludziom; a okazawszy się z postawy człowiekiem,”].
 
 
8:4  
 
Ø Nie zachowujemy prawa po przez podejmowanie świadomych wysiłków, lecz wypełnia się ono w nas samoistnie i bezwiednie dzięki wewnętrznemu działaniu Ducha życia.
 
Duch życia to Duch Chrystusa, zaś Chrystus odpowiada prawu Boga.
 
Duch w naszym wnętrzu samoistnie spełnia za naszym pośrednictwem wszystkie sprawiedliwe wymogi prawa, gdy według niego postępujemy.
 
Ø Wymogi, które musimy spełniać, żeby prawo Ducha życia (już w nas zainstalowane) działało, są następujące:
 
1) postępować według ducha w. 4;  
2) kierować umysł na sprawy Ducha – kierować umysł na ducha w. 5-6;
3) przez Ducha uśmiercać praktyki ciała w. 13;
4) być prowadzonymi przez Ducha jako synowie Boga w. 14;
5) wołać do Ojca w duchu synostwa  w. 15;
6) świadczyć że jesteśmy dziećmi Boga w. 16;
7) wzdychać, gorliwie wykazując pełnego synostwa, odkupienia naszego ciała  w. 23;
 
 
 
 
 
 
 
Ø Trudno ustalić znaczenie słowa duch występującego w tym rozdziale, w Liście do Galacjan 5 i w innych miejscach w Nowym Testamencie, jeśli nie jest wyraźnie określone, że odnosi si ono do Świętego Ducha Bożego lub naszego odrodzonego ducha ludzkiego.
 
Ø Słowo duch w tym wersecie, zgodnie z jego użyciem W Nowym Testamencie, oznacza naszego odrodzonego ducha ludzkiego, w którym zamieszkuje i z którym zespolony jest Duch, będący zwieńczeniem Boga w. 9. To nawiązuje do 1 Kor 6:17  „Kto zaś łączy się z Panem, jest z nim jednym duchem.”2 Kor 3:17 „A Pan jest Duchem; gdzie zaś Duch Pański, tam wolność.”  1 Kor 15:45 „Tak też napisano: Pierwszy człowiek Adam stał się istotą żywą, ostatni Adam stał się duchem ożywiającym.”, jest z Nim jednym duchem – jednym zespolonym duchem.
 
Ø żądania zakonu/prawa/ wykonały się
 
Są to myśli, słowa i uczynki, które wymaga Boże Prawo/zakon/ moralne. Obrzędy ceremonialne wymagane przez Zakon Mojżeszowy i został unieważnione [zob. Kol 2:14-17 „wymazał obciążający nas list dłużny, który się zwracał przeciwko nam ze swoimi wymaganiami, i usunął go, przybiwszy go do krzyża;  rozbroił nadziemskie władze i zwierzchności, i wystawił je na pokaz, odniósłszy w nim triumf nad
 
nimi.  Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu pokarmu i napoju albo z powodu święta lub nowiu księżyca bądź sabatu.  Wszystko to są tylko cienie rzeczy przyszłych; rzeczywistością natomiast jest Chrystus.”], a egzekwowanie przestrzegania podstawowych praw moralnych w społecznościach został oddany ludziom sądu (zob. Rz 13:1-7).
 
Ø Prawo moralne ma Boży charakter i w skrócie ujęte w Dekalogu; napełnienie jednak objawia się w przekazaniu Jezusa o miłowaniu Boga i bliźniego.
 
Ø Istota Bożego Prawa nigdy nie została uchylona, jego autorytet potwierdza także Nowe Przymierze. Kiedy niewierzący wciąż musi dążyć do doskonałości jednocześnie liczyć się z czekającym go potępieniem aż do momentu przyjścia Chrystusa [zob. Gal 3:23-25 „Zanim zaś przyszła wiara, byliśmy wspólnie zamknięci i trzymani pod strażą zakonu, dopóki wiara nie została objawiona.  Tak więc zakon był naszym przewodnikiem do Chrystusa, abyśmy z wiary zostali usprawiedliwieni.  A gdy przyszła wiara, już nie jesteśmy pod opieką przewodnika.”], a każdy wierzący postępuje według Bożego Prawa, traktując je jako normy zachowania.
 
Ø Pomimo że wierzący nie znajduje się już w więzach Prawa/zakonu moralnego i nie grożą mu kary za nie przestrzeganie go [zob. Rz 7:6 „lecz teraz zostaliśmy uwolnieni od zakonu, gdy umarliśmy temu, przez co byliśmy opanowani, tak iż służymy w nowości ducha, a nie według przestarzałej litery.”], to wciąż odzwierciadla on Boży charakter i Jego wolę względu swoich stworzeń.
 
Ø Jednak to, czego nie może dokonać zewnętrzny, spisany kodeks, może zostać osiągnięte przez Ducha, który zapisuje Prawo w naszych sercach [zob. Jer. 31:33-34  „lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich - mówi Pan - odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę.”] i wyposażą nas w moc przestrzegania go.
 
Ø którzy nie według ciała postępujemy, lecz według Ducha
 
Nie jest napomnienie,  lecz stwierdzenie faktu, który odnosi do wszystkich wierzących. „Postępowanie” to styl życia i nawyki, które charakteryzują człowieka  [zob.  Ef 4:17;  1 J 1:7  „To więc mówię i zaklinam na Pana, abyście już więcej nie postępowali,  jak poganie postępują w próżności umysłu swego,”;  „Jeśli zaś chodzimy w światłości, jak On sam jest w światłości, społeczność mamy z sobą, i krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu.”].
 
Ø W każdym chrześcijaninie zamieszkuje Duch  Święty w. 9, wiec w życiu każdego objawią się owoce Jego działania [zob. Gal 5:22-23 „Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, wstrzemięźliwość. Przeciwko takim nie ma zakonu.”]
 

8:5
 
Ø Sprawy upadłego ciała obejmują wszystko, co znajduje się w sferze upadłego ciała, czy to złe, czy dobre.
 
Ø Chodzi o to, aby nie tylko postępować i działać według ducha, ale całą swoją istotą być według ducha.
 
Gdy jesteśmy według ducha, nasze postępowanie także jest według ducha. W tym ducha zamieszkujące w nas prawo Ducha życia, czyli sam przetworzony Bóg, samorzutnie działa w naszym wnętrzu i wyzwala nas od prawa grzechu i śmierci.
 
Ø Sprawy Ducha to sprawy dotyczące Chrystusa, które Duch przyjmuje i nam oznajmia [zob. J 16:14-15 „On mnie uwielbi, gdyż z mego weźmie i wam oznajmi.  Wszystko, co ma Ojciec, moje jest; dlatego rzekłem, że z mego weźmie i wam oznajmi.”].
 
Jeśli będziemy wprawiać się w kierunku umysłu na te sprawy, w ostatecznym rozrachunku cała nasza istota będzie według ducha.
 

8:6  
 
Ø Gdy nasz umysł skierowany jest na upadłe ciało i jego sprawy, przynosi to śmierć, wskutek czego czujemy się oddzieleni od radowania się Bogiem. Zamiast pokoju i życia odczuwamy niepokój i martwotę.
 
Gdy kierujemy umysł na upadłe ciało i jego sprawy, odczucie śmierci powinno posłużyć nam na ostrzeżenie nakłaniające nas do tego, abyśmy zostali wybawieni od upadłego ciała i żyli w duchu.  
 
     zamysł ciała
 
Ø To łatwe równanie duchowe: osoba, która żyje według pożądliwości ciała, jest duchowo martwa [zob. 1 Kor 2:14; Ef 2:1 „Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać.”;  „I wy umarliście przez upadki i grzechy wasze,”].
 
zamysł Ducha, to życie i pokój
 
Ø Mowa tu o każdym chrześcijaninie. Osoba, której umysł skierowany jest na to, co duchowe, prowadzi duchowe życie i ma pokój z Bogiem. [zob. Ef 2:5  „i nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem - łaską zbawieni jesteście –
 

8:7    zamysł ciała jest wrogi    
 
Ø Niewierzący jest nie posłuszny Bogu, co stanowi jedynie zewnętrzną odznakę jego wewnętrznego upadku, ale jego problem to naprawdę jest o wiele głębszy.
 
Ø Upodobanie osoby niewierzącej oraz jej sposoby na nagradzanie siebie są przeciwne Bogu, pomimo że z zewnątrz osoba ta może wydawać się mogła moralnie dobra lub religijna. Nawet jej dobre uczynki nie są prawdziwym wypełnieniem Bożego Prawa, ponieważ wynikają z ciała, i samolubnych powodów i z serca, które przepełnione jest buntem przeciw Bogu.
 

8:8   
 
Ø Jeśli kierujemy swój umysł na upadłe ciało, stajemy się tym, którzy są w upadłym ciele.
 

8:9
 
Ø Jeśli pozwolimy Duchowi Boga czynić sobie w nas dom, czyli osiedlić się w nas wystarczająco przestronie, wówczas w naszym doświadczeniu jesteśmy w duchu i nie jesteśmy już upadłym ciele.
 
W takim przypadku Bóg jako Duch będzie mógł się rozprzestrzenić w naszym duchu w. 10.
 
Do naszej duszy, która reprezentuje nasz umysł w. 6
 
I w ostatecznym rozrachunku da życie nawet naszemu ciału w.11
 
Ø Pokazuje to, że to, czy jesteśmy Chrystusowi, czy też nie, zależy od Jego Ducha.
 
Gdyby nie było Ducha Chrystusa lub gdyby Chrystus nie był Duchem, nie moglibyśmy się z Nim złączyć i do Niego należeć.
 
Chrystus jest Duchem [zob. 2 Kor 3:17 „A Pan jest Duchem; gdzie zaś Duch Pański, tam wolność.”], jest w naszym duchu [zob. 2 Tm 4:22 Pan niech będzie z duchem twoim. Łaska niech będzie z wami. Amen.”] i jest z nami jednym duchem [zob. 1 Kor 6:17 „Kto zaś łączy się z Panem, jest z nim jednym duchem.”].
 
Ø Duch Boży i Duch Chrystusa to nie dwa Duchy, tylko jeden. Paweł stosował te tytuły zmiennie, z czego wynika, że zamieszkujący w nas Duch życia w w. 2
 
Werset ten wymienia Boga, Ducha i Chrystusa – wszystkich Trzech w Bóstwie.
 
W nas jednak niema trzech: jest tylko jeden, trójjedyny Duch Trójjedynego Boga [zob. J 4:24 Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie.”]; [zob. 2 Kor „A Pan jest Duchem; gdzie zaś Duch Pański, tam wolność.”];  [zob. Rz 8:11 „A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy Ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbudził, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was.”].
 
Wyrażenie Duch Boży wskazuje, że Duch ten jest Duchem Tego, który istniał od wieczności przeszłej, który stworzył wszechświat i jest źródłem wszystkiego.
 
Wyrażenie Ducha Chrystusa wskazuje, że Duch ten jest ucieleśnieniem i rzeczywistością Chrystusa, Tego, który się wcielił.
 
Chrystus ten dokonał wszystkiego, co niezbędne do wypełniania Bożego planu. Zawiera On w sobie nie tylko boskość, którą posiadał od wieczności, lecz także człowieczeństwo, które uzyskał w wyniku wcielenia. Zawiera też w sobie ludzkie życie, ukrzyżowanie, zmartwychwstanie.
 
To Duch Chrystusa w zmartwychwstaniu, Czyli sam Chrystus, który mieszka w naszym duchu w. 10 i udziela nam samego siebie.
 
Możemy dziś w Chrystusowym zmartwychwstaniu, w samym Chrystusie, prowadząc życie w zespolonym duchu.
 
Ø Mamy Ducha Chrystusa na podstawie źródła, nowych narodzin, jesteśmy więc Chrystusowi i do Niego należymy.
 
W naszym obecnym doświadczeniu i duchowym stanie potrzebujemy jednak być nie tylko Jego, lecz także w Nim.
 
Ø mieszka
 
Słowo to oznacza przebywanie w własnym dom.
 
Duch Boży zamieszkuje w każdej osobie, która zaufała Jezusowi Chrystusowi: [zob. 1 Kor 6:19; 12:13  Albo czy nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was i którego macie od Boga, i że nie należycie też do siebie samych?  Drogoście bowiem kupieni. Wysławiajcie tedy Boga w ciele waszym.”
 
„bo też w jednym Duchu wszyscy zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało - czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni jednym Duchem.”].
 
Człowiek nie ma prawa nazywać Chrystusa swoim Panem i Zbawicielem, jeśli jego życie nie wydaje owoców, które są dowodami na obecność Boga [zob. Gal 5:22-23 „Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, wstrzemięźliwość. Przeciwko takim nie ma zakonu/prawa/.”].
 

8:10
 
Ø W wersecie tym nie ma mowy o Duchu, gdyż kładzie on nacisk na to, że Chrystus jest dziś Duchem i że Duch Chrystusa to ten sam Chrystus  w nas.
 
Od strony faktów jest to Chrystus, od strony doświadczenia – Duch. Gdy Go doświadczamy, jest On Duchem; gdy mu oddajemy cześć, wzywamy Go i mówimy O Nim, jest On Chrystusem.
 
Przyjmujemy Go jako nasze Zbawiciela i Odkupiciela, lecz wchodzi On jako Duch. Jako Odkupiciel, nosi On miano Chrystusa; jako Ten, który w nas mieszka – miano Ducha. Mieszka w nas nie dwóch, lecz jeden Mieszkaniec w dwóch aspektach.
 
Ø „Chrystus… w was” to kluczowa kwestia w Liście do Rzymian.
 
W rozdz. 3 Chrystus znajduje się na krzyżu i przelewa swoją krew dla naszego odkupienia; w rozdz. 4 jest On w zmartwychwstaniu; w rozdz. 6 my jesteśmy w Nim; teraz w rozdz. 8, jest On Duchem w nas.
 
Ø Zanim uwierzyliśmy w Pana, nasz duch wewnątrz był martwy, a nasze ciało na zewnątrz było żywe.
 
Teraz, gdy mamy w sobie Chrystusa, chociaż nasze ciało na zewnątrz jest martwe z powodu grzechu, nasz duch wewnątrz jest życiem z powodu sprawiedliwości.
 
Ø Odrodzony ludzki duch, w przeciwieństwie do upadłego ludzkiego ciała. Duch ten to nie Duch Boży, gdyż duch, o którym tu mowa, jest życiem tylko pod tym warunkiem, że jest w nas Chrystus.
 
Ø Nasz duch nie tylko został odrodzony i ożywiony; stał się on życiem.
 
Gdy uwierzyliśmy w Chrystusa, On, jako boski Duch życia, wszedł do naszego ducha i zespolił się z nim; tym samym te dwa duchy stały się jednym duchem [zob. 1 Kor 6:17  „Kto zaś łączy się z Panem, jest z nim jednym duchem.”], Teraz nasz duch jest nie tylko żywy, lecz jest życiem.
 
Ø W Bożym usprawiedliwieniu otrzymaliśmy sprawiedliwość, którą jest sam Bóg, który wchodzi do naszej istoty, do naszego ducha. Sprawiedliwość ta prowadzi do życia [zob. Rz 5:18, 21 „A zatem, jak przez upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi,  żeby jak grzech panował przez śmierć, tak i łaska panowała przez usprawiedliwienie ku żywotowi wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.”]; nasz duch stał się więc teraz życiem.
 
Ø duch jest  żywy przez usprawiedliwienie
 
Słowo duch w tym miejscu należy rozumieć jako „ducha ludzkiego”, a nie Ducha Świętego.
 
Paweł mówi, że jeśli Duch Boży mieszka w człowieku w. 9, to i duch ludzki jest żywy [zob. Ef 2:5 „i nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem - łaską zbawieni jesteście –„], co objawia się poprzez prawdziwą sprawiedliwość [zob. w. 4].
 

8:11
 
Ø Nie chodzi tu o boskie uzdrowienie, lecz o rezultat tego, iż pozwalamy Duchowi Bożemu czynić sobie w nas dom i przesycać całą naszą istotę boskim życiem. W ten spokój daje On swoje życie naszemu śmiertelnemu, umierającemu ciału, lecz także ożywiając w celu realizacji swojej woli.
 

8:12  
 
Ø Po zbawieniu wciąż możemy żyć według upadłego ciała, kierując na nie swój umysł. Gdy jednak jesteśmy w duchu i postępujemy według ducha, zostaliśmy wyzwoleni od upadłego ciała i już nie mamy w stosunku do niego zobowiązań; przestajemy być jego dłużnikami (złego).
 

8:13
 
Ø Musimy uśmiercać praktyki ciała, lecz musimy to czynić przez Ducha. Z jednej strony musimy wykazać inicjatywę i uśmiercać praktyki ciała; Duch nie zrobi tego za nas.
 
Z drugiej strony nie powinnyśmy próbować rozprawiać się z swoim ciałem, polegając na własnych wysiłkach a możemy skorzystać z mocy Ducha Świętego.
 
Ø Musimy uśmiercać nie samo ciało, tylko jego praktyki.  
 
Ciału niezbędne jest okupienie  w. 23, natomiast jego praktyki trzeba uśmiercać.
 
Praktyki obejmują nie tylko to, co grzeszne, lecz także wszystko, co nasze ciało praktykuje bez Ducha Bożego.
 
Ø jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie
 
Instrukcja Pawła dotycząca tego, w jaki sposób powinnyśmy postępować do walki  z grzechem, z grzechem, podwyższa kilka fałszywych poglądów na to, jak wierzący dostępuje uświęcenia:
 
1) w momencie kryzysu od razu stajemy się doskonali;
2) musimy „pozwolić Bogu” na przyjęcie kontroli nad naszym życiem, podczas gdy sami pozostaniami bezczynni;
3) decyzja podjęta w punkcie zwrotnym wyniesie nas na wyższy poziom świętości.  
 
 
 
Apostoł udowadnia raczej, że to Duch daje nam siłę i moc do ciągłej walki z naszymi grzechami.
 
Jest to proces, który trwa ciągle. Środki jakie używa Duch Święty, to nasze wierne przestrzeganie prostych przykazań zawartych w Piśmie Świętym. [zob. Kol 3:16 „Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie; we wszelkiej mądrości nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny, pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewając Bogu w sercach waszych;”];  [Psalm 1:2 „Lecz ma upodobanie w zakonie Pana I zakon jego rozważa dniem i nocą.”];  [zob. Psalm 119:11 „W sercu moim przechowuję słowo twoje, Abym nie zgrzeszył przeciwko tobie.”];  [zob. Łk 22:40 „A gdy przyszedł na miejsce, rzekł do nich: Módlcie się, aby nie popaść w pokuszenie.”];  [zob. J 17:17 „Poświęć ich w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą.”]; [zob. 1 Kor  6:18 „Uciekajcie przed wszeteczeństwem. Wszelki grzech, jakiego człowiek się dopuszcza, jest poza ciałem; ale kto się wszeteczeństwa dopuszcza, ten grzeszy przeciwko własnemu ciału.”];  [zob. 1 P 2:11 „Umiłowani, napominam was, abyście jako pielgrzymi i wychodźcy wstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko duszy;”].
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego