List do Rzymian 5,12–21 - KCHB w Szczecinku

KCHB w Szczecinku
Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, z Boga się narodził i każdy miłujący Tego, który dał życie, miłuje również tego, który życie od Niego otrzymał.
Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wypełniamy Jego przykazania
1Jana 5,1-2
Przejdź do treści

Menu główne:

List do Rzymian 5,12–21

Biblijne
 
Rozważanie Słowa Bożego

 
 
Temat: List do Rzymian 5,12–21 (BW)

 
 
(12) Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli;
 
(13) albowiem już przed zakonem grzech był na świecie, ale grzechu się nie liczy, gdy zakonu nie ma;
 
(14) lecz śmierć panowała od Adama aż do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie popełnili takiego przestępstwa jak Adam, będący obrazem tego, który miał przyjść.
 
(15) Lecz nie tak jak z upadkiem ma się sprawa z łaską; albowiem jeśli przez upadek jednego człowieka umarło wielu, to daleko obfitsza okazała się dla wielu łaska Boża i dar przez łaskę jednego człowieka, Jezusa Chrystusa.
 
(16) I nie tak ma się sprawa z darem, jak ze skutkiem grzechu jednego człowieka; albowiem wyrok za jeden upadek przyniósł potępienie, ale dar łaski przynosi usprawiedliwienie z wielu upadków.
 
(17) Albowiem jeśli przez upadek jednego człowieka śmierć zapanowała przez jednego, o ileż bardziej ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru usprawiedliwienia, królować będą w życiu przez jednego, Jezusa Chrystusa.
 
(18) A zatem, jak przez upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi.
 
(19) Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego wielu dostąpi usprawiedliwienia.
 
(20) A zakon wkroczył, aby się upadki pomnożyły; gdzie zaś grzech się rozmnożył, tam łaska bardziej obfitowała,
 
(21) żeby jak grzech panował przez śmierć, tak i łaska panowała przez usprawiedliwienie ku żywotowi wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.

 
 
OGÓLNE ROZWAŻANIE w. 12-21

 
 
Ten fragment, jest jednym z najtrudniejszych do zrozumienia w tym Liście, Paweł stara się pokazać, w jaki sposób śmierć jednej osoby może zapewnić zbawienie.
 
Aby udowodnić swoje twierdzenie, używa porównania do osoby  Adama, który swoimi czynami sprowadził na wielu.
 
 
Ø Apostoł mówiąc o grzechu Adama, chce przede wszystkim ukazać moc zła, które przez czyn Adama wdarło się na świat. Wystarczył jeden akt nie posłuszeństwa wobec Boga, aby zło przeniknęło niemal do wszystkich dziedzin życia ludzkiego, powodując ich skażenie. [zob. Mat 4,8-10 „Znowu wziął go diabeł na bardzo wysoką górę i pokazał mu wszystkie królestwa świata oraz chwałę ich.  I rzekł mu: To wszystko dam ci, jeśli upadniesz i złożysz mi pokłon.  Wtedy rzekł mu Jezus: Idź precz, szatanie! Albowiem napisano: Panu Bogu swemu pokłon oddawać i tylko jemu służyć będziesz.”]’
 
Ø W wyniku tego ludzie ciągle są narażeni na działanie zła, którego najgorszym skutkiem jest śmierć. Chodzi tutaj przede wszystkim o śmierć duchową, czyli brak łączności z Bogiem.
 
Ø Ale nie tylko, ponieważ wiele grzechów przyczynia się w prosto lub pośrednio także do śmierci fizycznej. Adama należy rozumieć w taki sposób, że jest to jedynie jego osobisty grzech, z którym pozostali ludzie nie mają nic wspólnego. Gdyby tak było, to ludzie, chociaż zupełnie niewinni, zostaliby niesprawiedliwie obciążeni czyjąś winą . W [Rz 5,12 „Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli;”] wyrażona jest raczej prawda o tym, że w upadku Adama uwidacznia się powszechna grzeszność ludzi. Gdyby ktoś był by bez grzechu, nie doświadczył by śmierci. Śmierć jednak dotknęła wszystkich, począwszy od Adama,
 
Ø Tuż po tragedii spowodowanej grzechem Adama, ludzkość otrzymuje zapowiedź ocalenia, którego źródłem będzie Chrystus – Syn Boży. Bóg nie zostawia ludzi po tym, jak okazali swe nieposłuszeństwo, ale jest miłosierny.
 
Ø Dlatego Jezus wchodzi w grzeszne życie każdego człowieka i przenika swoją łaską przebaczenia i pojednania,
 
Ø Im bardziej człowiek jest udręczony przez grzech, tym więcej otrzymuje od Chrystusa łaski, aby mógł powrócić do jedności z Bogiem i cieszyć się pełnią życia.
 
 


ROZWAŻANIE WG WERSETÓW
 
 

5,12  Dlaczego na świat wszedł grzech

 
Ø Poprzez Adama, pierwszego człowieka, ojca całego rodu ludzkiego, który przez grzech wniósł śmierć.
 
Przeciwieństwem Adama jest Chrystus, drugi człowiek [zob. 1 Kor 15,47 „Pierwszy człowiek jest z prochu ziemi, ziemski; drugi człowiek jest z nieba.”], który poprzez sprawiedliwość wniósł życie [zob. w 17-18].
 
Ø Nie chodzi tutaj o konkretny grzech, ale o nieustającą skłonność do grzechu, panującą wśród którzy są grzeczni z natury.
 
Ø Z powodu ich swoich przewinień Adam przekazał wszystkim swoim potomkom grzeszną swoją naturę
 
Ø Natura ta objawia się w człowieku od momentu jego poczęcia [zob. Ps. 51,5 „Ja bowiem znam występki swoje I grzech mój zawsze jest przede mną.”]  i sprawia, że nie ma sposobu, w który człowiek mógłby zadowolić Boga.
 
Ø To szatan, ojciec grzechu [zob. 1 J 3,8  „Kto popełnia grzech, z diabła jest, gdyż diabeł od początku grzeszy. A Syn Boży na to się objawił, aby zniweczyć dzieła diabelskie.” ], jako pierwszy sprowadził pokusę na Adama i Ewę [zob. Rdz 3,1-7].
 
Przez jednego człowieka
 
Ø Kiedy zgrzeszył Adam, zgrzeszyła jak by cała ludzkość [zob. w. 18 „A zatem, jak przez upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi.”].
 
Ø W chwili gdy grzech przemienił wnętrze Adama i sprowadził na niego duchową śmierć, został także przekazany reszcie rodzaju ludzkiego.
 
Śmierć
 
Ø Śmierć to ostateczny rezultat upadku człowieka.  Najpierw obumarł duch człowieka, w końcu obumarło też jego ciało. Śmierci i grzechu nie można oddzielić od siebie; jedno nieodłącznie towarzyszy drugiemu.
 
Ponadto śmierć nie tylko fizyczne cierpienie, które będzie miało miejsce w przyszłości, to coś, w co człowiek uwikłany jest każdego dnia.
 
Ø Z początkiem Adam nie był przeznaczony na śmierć, lecz przez swój grzech sprowadził widmo śmierci na siebie i swoich potomków .
 
 
Śmierć objawia się w trzech formach:
 
1) jako śmierć duchowa lub odłączenie od Boga [zob. Ef 2,1-2 „I wy umarliście przez upadki i grzechy wasze,  w których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych. ]
 
2) jako śmieć fizyczna [zob. Hbr 9,27  „A jak postanowione jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd,” ].
 
3)  jako śmierć wieczna (zwana także drugą śmiercią), która jest wiecznym odłączeniem od Boga, ale także wieczną torturą w jeziorze ognia  [zob. Obj 20,11-15  „I widziałem wielki, biały tron i tego, który na nim siedzi, przed którego obliczem pierzchła ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie było. I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem; i księgi zostały otwarte; również inna księga, księga żywota została otwarta; i osądzeni zostali umarli na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach. I wydało morze umarłych, którzy w nim się znajdowali, również śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich się znajdowali, i byli osądzeni, każdy według uczynków swoich. I śmierć, i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro ogniste, to druga śmierć. I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego.” ].
 
 
Ponieważ wszyscy zgrzeszyli
 
Ø Ponieważ cała ludzkość istnieje dzięki Adamowi, to wraz z jego rozmnażaniem się mnoży się też grzech i upadek. Dlatego można powiedzieć,  że wszyscy zgrzeszyli w Adamie.
 
Ø (?Może dziwne) Ludzie zatem nie są grzesznikami dlatego, że grzeszą, ale grzeszą dlatego, że są grzesznikami.

 
 
5,13  Ale grzechu się nie liczy
 
Ø Grzech istniał przed nadaniem prawa, lecz nie stał się wówczas jawny , człowiekowi Bóg nie wpisywał go na rachunek.
 
Ø Działo się to, pomimo że wszyscy ludzie uważani są za grzeszników [zob. w 12], ponieważ nie istniała jeszcze żadna konkretna lista przykazań ani specyficznych reguł, które wskazywały na ludzkie przewinienia.
 
Dopóki nie ma prawa
 
Chodzi o czas dzielący Adama i Mojżesza, dopóki Bóg nie dał ludziom Prawa Mojżeszowego.

 
 
5,14  Śmierć jednak panowała
 
Ø Nawet bez Prawa śmierć była zjawiskiem uniwersalnym.  Wszyscy ludzie żyjący od czasów Adama do Mojżesza umarli nie z powodu nieprzestrzegania Prawa Mojżeszowego (ponieważ go jeszcze nie mieli), ale z powodu swej grzesznej natury.
 
 
Nie zgrzeszyli w podobny sposób jak Adam
 
Ci, którzy nie posiadali żadnego objawienia, jak Adam [zob. Rdz 2,16-17 „I dał Pan Bóg człowiekowi taki rozkaz: Z każdego drzewa tego ogrodu możesz jeść,  ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy tylko zjesz z niego, na pewno umrzesz.”], lub ci, którzy posiadali już Prawo Mojżeszowe [zob. w. 13], lecz nadal grzeszyli przeciwko Bożej świętości; czyli byli tymi, [zob. Rz 2,12 „Bo ci, którzy bez zakonu zgrzeszyli, bez zakonu też poginą; a ci, którzy w zakonie zgrzeszyli, przez zakon sądzeni będą;”].
 
Ø Zarówno Adam, jak i Chrystus byli podobni w tym, że ich dzieła miały wpływ na wielu innych ludzi.
 
Ø Słowa te są przejściem od dyskusji apostoła Pawła o przekazaniu grzechu przez Adama do przyznania sprawiedliwości Chrystusowi.

 
 
5;15
 
Ø Chrystus, nasz Odkupiciel, był w pełni człowiekiem, a także w pełni Bogiem [zob. Rz 9,5 „…Chrystus według ciała; Ten jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki. Amen. ]
 
Łaska ze wszystkimi jej darami zaobfitowała w człowieczeństwie Chrystusa.
 
Łaska nie tylko obfituje [zob. 17] i się pomnaża, lecz także króluje (w. 21).  Królować może tylko osoba.

 
 
5,16  Darem
 
Ø Chodzi o dar sprawiedliwości, który otrzymaliśmy [zob. w. 17]. Wskazuje to, że sprawiedliwość, którą dał nam Bóg, jest darem.
 
Ø Adam sprowadził potępienie na wszystkich ludzi z powodu jednego grzechu – swojego nieposłuszeństwa.
 
Ø Chrystus z kolei wyswobadza wszystkich ludzi z ich potępienia za grzechy.

 
 
5,17 Zapanowała śmierć
 
Grzech Adama przyniósł na świat powszechną śmierć – zupełną odwrotność tego, co obiecał mu szatan: „Będziecie jak Bóg” [zob. Rdz 3,5  „Lecz Bóg wie, że gdy tylko zjecie z niego, otworzą się wam oczy i będziecie jak Bóg, znający dobro i zło.”]. Ofiara Chrystusa przyniosła zbawienie tym, którzy w Niego wierzą.
 
Zapanuje życie
 
Ø W przeciwieństwie do tego co zrobił Adam, dzieło Chrystusa zapewniło dokładnie to, co miało zapewnić [zob. Fil 1,6  „Mając tę pewność, że Ten, który rozpoczął w was dobre dzieło, będzie je też pełnił aż do dnia Chrystusa Jezusa.” ], czyli życie duchowe [zob. Fil 2,5  „Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie,” ].
 
Ø Ci, którzy otrzymują obfitą łaskę, są w stanie królować w życiu, gdyż życie wypływa z obfitości łaski.

 
 
5,18 Jeden upadek
 
Ø Nie chodzi tutaj tylko o jedno wydarzenie, ale ogólnie o posłuszeństwo Chrystusa [zob. Rz 5,19 Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego wielu dostąpi usprawiedliwienia.];  [J 6,38  „Zstąpiłem bowiem z nieba, nie aby wypełniać wolę swoją, lecz wolę tego, który mnie posłał.” ], które punkt kulminacyjny osiągnęło w chwili Jego śmierci krzyżowej [Fil 2,8  „Uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci krzyżowej.”]
 
 
Przez posłuszeństwo jednego wielu dostąpi usprawiedliwienia.
 
Ø Nie oznacza to, że zbawienie dostąpią wszyscy ludzie. Zbawienie jest tylko na tych, którzy uwierzą w Jezusa Chrystusa  [zob. Rz 1:16-17 „Albowiem nie wstydzę się Ewangelii Chrystusowej, jestona bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy, najpierw Żyda, potem Greka,  bo usprawiedliwienie Boże w niej bywa objawione, z wiary w wiarę, jak napisano: A sprawiedliwy z wiary żyć będzie.” ].
 
Tak jak to było w przypadkach słowa wielu jak w w. 15, Paweł używa słowa „wszystkim” w dwóch różnych znaczeniach, aby wykazać występującą pomiędzy nimi paralelę – to częsty zabieg stosowany w hebrajskich tekstach Starego Testamentu.

 
 
5,19 stanie się sprawiedliwymi
 
Wyrażenie to najprawdopodobniej odnosi się do statusu osoby stającej przed Bogiem, co staje się „legalne” dzięki odkupieniu, a nie do zmiany charakteru. W tym fragmencie Paweł bowiem zestawił ze sobą usprawiedliwienie i potępienie, lecz jeszcze nie wspominał o doktrynie uświęcenia (rozdziały 6-8), która polega na przemianie grzesznika w wyniku odkupienia.
 
 
5,20 prawo (…) wkroczyło
 
Zob. Gal 3,19.
 
Ø 3,19 dodane z powodu przestępstw Przekonujący argument Pawła, że obietnica jest ważniejsza od prawa, nasuwa oczywiste pytanie: Do czego więc potrzebne jest prawo? Paweł odpowiada, że prawo ma na celu objawić ludzką grzeszność, wykazać niemożność zbawienia siebie samego oraz wskazać potrzebę Zbawiciela. Samo prawo nigdy nie miało zapewniać zbawienia (zob. Rz 7:1-13).
   
Ø Nasienia Zob. komentarz do w. 16. Przekazali to Prawo aniołowie Biblia naucza, że w przekazywaniu prawa uczestniczyli aniołowie (zob. Dz 7:53; Hbr 2:2). Brak jednak szczegółów odnośnie tego jaką rolę dokładnie pełnili.
 
Pomimo że Prawo Mojżeszowe nie ma wad (7:12), odkąd zaczęło obowiązywać, grzech ludzki się zwiększył (zob. 7,8-11). Prawo sprawiło, że ludzie stali się świadomi swej grzeszności i niezdolności do spełniania Bożych norm (7:7; Gal 3,21-22). Miało też ono być dla ludzi wskazówką, jak przyjść do Chrystusa (Gal 3,24).
 
Ø 3,24 przewodnikiem Użyte tutaj greckie słowo oznacza niewolnika, którego zadaniem było przewodzenie – pilnowanie dziecka aż do momentu kiedy dziecko to osiągnęło dorosłość. Przewodnik odprowadzał dziecko do i ze szkoły oraz pilnował jego zachowania w domu. Przewodnicy często byli surowi i dyscyplinowali swoich podopiecznych. Dlatego ci, którzy znajdowali się pod ich opieką wyczekiwali dnia, w którym wreszcie zostaną zwolnieni spod ich jurysdykcji. Naszym przewodnikiem jest prawo, które pokazując nam nasze grzechy i przywodzi nas do Chrystusa.

 
 
5,21
 
Ten werset jest ostatecznym podsumowaniem analogii pomiędzy Adamem i Chrystusem.
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego