List do Rzymian 11,1-12 - KCHB w Szczecinku

KCHB w Szczecinku
Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, z Boga się narodził i każdy miłujący Tego, który dał życie, miłuje również tego, który życie od Niego otrzymał.
Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wypełniamy Jego przykazania
1Jana 5,1-2
Przejdź do treści

Menu główne:

List do Rzymian 11,1-12

Biblijne
ROZWAŻANIE
Słowa Bożego
List do Rzymian 11,1–12
Tłumaczenie Słowa Bożego – Biblia Warszawska (Brytyjka)
Częściowe odrzucenie Izraela  (Reszta Izraela)
(1) Pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój lud? Bynajmniej. Przecież i ja jestem Izraelitą, z potomstwa Abrahama, z pokolenia Beniamina.
(2) Nie odrzucił Bóg swego ludu, który uprzednio sobie upatrzył. Albo czy nie wiecie, co mówi Pismo o Eliaszu, jak się uskarża przed Bogiem na Izraela:
(3) Panie, proroków twoich pozabijali, ołtarze twoje poburzyli; i zostałem tylko ja sam, lecz i na moje życie nastają.
(4) Ale co mu mówi wyrocznia Boża? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem.
(5) Podobnie i obecnie pozostała resztka według wyboru łaski.
(6) A jeśli z łaski, to już nie z uczynków, bo inaczej łaska nie byłaby już łaską.
(7) Cóż więc? Czego Izrael szukał, tego nie osiągnął, ale wybrani osiągnęli; pozostali zaś ulegli zatwardziałości,
(8) jak napisano: Zesłał Bóg na nich ducha znieczulenia, dał im oczy, które nie widzą, i uszy, które nie słyszą, aż do dnia dzisiejszego.
(9) A Dawid powiada: Niechaj stół ich stanie się dla nich sidłem i siecią, i zgorszeniem, i zapłatą;
(10) niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli, a grzbiet ich pochyl na zawsze.
(11) Mówię tedy: Czy się potknęli, aby upaść? Bynajmniej. Wszak wskutek ich upadku zbawienie doszło do pogan, aby w nich wzbudzić zawiść.
(12) Bo jeśli ich upadek stał się bogactwem świata, a ich porażka bogactwem pogan, to o ileż bardziej ich pełnia?
ROZWAŻANIE WSTĘPNE
    Apostoł Paweł nie zgadza się z twierdzeniem, że Bóg odrzucił swój lud, bo wtedy również on musiałby być odrzucony.
    Nie da się jednak zaprzeczyć, że tylko niewielka liczba Izraelitów przyjęło Ewangelię.
    Coś podobnego miało już miejsce w historii Izraela, gdy tylko nieliczni Izraelici, za czasów proroka Eliasza, zachowali wierność wobec Boga, pozostali zaś uprawiali bałwochwalczy kult Baala.
    Ci nieliczni są jednak dla Pawła znakiem nie gasnącej nadziei. Ich życie i postawy potwierdzają, że zawszę znajdą się ludzie sprawiedliwi, którzy dzięki swej prostocie i przylgnięcia do Boga, umieją odczytać jego zmysły i potrafią wypełnić Jego wolę.
     Ludzie tych nie musi być wcale dużo. Ważne, że są i pozwalają, aby Bóg przez nich działa.
     Dzięki nim ciągle istnieją ogniska odnowy, wbrew tendencjom do staczania się w przepaść grzechu.
     W początkach Kościoła ludźmi, którzy okazywali tzw. „świętą Resztką”, byli żydzi wierzący w Chrystusa – judeochrześcijanie.
     Z czasem przez nich wiara rozpowszechniała się wśród innych ludów.
    Los pozostałych Żydów, którzy nie uwierzyli, stanowi niejako spełnienie licznych zapowiedzi starotestamentowych, które zawierały ostrzeżenia, że jeśli się nie nawrócą, to zniszczy ich własna zatwardziałość i upór.
     Również kult, który sprawowali, stał się dla nich przeszkodą w dojściu do Boga, ponieważ nie dostrzegli, że ofiara Jezusa, w której Bóg okazał miłosierdzie całemu światu, zastąpiła wszystkie dotąd ofiary.
Rzym. 11,1–6
(1) Pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój lud? Bynajmniej. Przecież i ja jestem Izraelitą, z potomstwa Abrahama, z pokolenia Beniamina. (2) Nie odrzucił Bóg swego ludu, który uprzednio sobie upatrzył. Albo czy nie wiecie, co mówi Pismo o Eliaszu, jak się uskarża przed Bogiem na Izraela:
(3) Panie, proroków twoich pozabijali, ołtarze twoje poburzyli; i zostałem tylko ja sam, lecz i na moje życie nastają.
(4) Ale co mu mówi wyrocznia Boża? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem.
(5) Podobnie i obecnie pozostała resztka według wyboru łaski.
(6) A jeśli z łaski, to już nie z uczynków, bo inaczej łaska nie byłaby już łaską.
·       Nazwa Izrael znaczy; ten który walczył z Bogiem. Adekwatna nazwa do rzeczywistości. Pan Bóg nie odrzuca Izraela jako narodu.
·       Za Eliasza praktycznie cały Izrael trwał w odstępstwie. Czy Bóg wtedy odrzucił Izraela ?
·       Za Mojżesza całe pokolenie wyginęło na pustyni z powodu buntu, bałwochwalstwa i zatwardziałości. Czytamy, że tylko Jozue i Kaleb weszli do Ziemi Obiecanej. Za Pawła tylko         niewielki procent Żydów uznało Jezusa za Mesjasza. Czy Bóg  odepchnął od siebie Izraela ? Bynajmniej.
    Czy Bóg odrzucił [odepchnął] swój lud?
·       Pan Bóg uznał za stosowne wybrać sobie za swój lud naród, najbardziej oporny z opornych, naród nieugięty o twardym karku, dom buntowników. Naród ustawicznie walczący z Nim. Pan Bóg poznał go, wziął go niczym garncarz najgorszą glinę na Swoje koło garncarskie. I co? W połowie lepienia, zdenerwował się o tą kiepską glinę i odrzucił ją w kąt? Bóg sobie upatrzył taką, a nie inną „glinę”. A dzieło jest jeszcze nie zakończone.
Spójrzmy do Słowa Bożego: [Psalm 94:14 „Bo nie odrzuci Pan ludu swego, A dziedzictwa swego nie opuści,”].
[Jer 31:37 „Tak mówi Pan: Jak nie mogą być zmierzone niebiosa w górze i zbadane fundamenty ziemi w dole, tak i Ja nie odrzucę całego potomstwa Izraela mimo wszystko, co uczynili - mówi Pan.”].
·       Zostawiłem sobie… mówi Pan.
·       Dowodem na to, że Pan Bóg nie skończył z Izraelem jest fakt, że zawsze w każdym pokoleniu Pan zachowuje w Izraelu resztkę, zaródź. Potomstwo, z którego powstanie kiedyś nowe pokolenie, które zwróci się do Pana Boga i uzna Jezusa za swojego Mesjasza. Ojcowie Izraela zawiedli, pozostała nadzieja w dzieciach. O zarodzi rozważaliśmy w Rzym 9:29 „I jak przepowiedział Izajasz: Gdyby Pan Zastępów nie pozostawił nam zarodzi, - stalibyśmy się jak Sodoma i bylibyśmy podobni do Gomory.”].
Bóg sobie upatrzył
·       Dowodem na to, że Pan Bóg nie skończył "lepienia" Izraela jest sam Paweł, a także Mojżesz i Eliasz.
·       Eliasz był wielkim prorokiem, jego misja przypadła w czasie jednego z najciemniejszych okresów w dziejach Izraela za króla Achaba. Autor Księgi do Hebrajczyków 1:1 napisał: „Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków;”.
·       Mojżesz i Eliasz, dwaj ważni świadkowie spotkali się z Jezusem i z trzema uczniami na Górze Przemienienia.
·       Paweł nie przypadkiem wspomina proroka Eliasza. Eliasz w kulturze judaistycznej ma po dzień dzisiejszy wysoką pozycję.  Prorok widzący, nie tylko przepowiadał przyszłość, ale też był zaangażowany w oczyszczenie, duchową odnowę narodu.
<Przykład: W 1 Ks. Królewskiej 16: 29-32 czytamy; „Achab zaś, syn Omriego, objął władzę królewską nad Izraelem w trzydziestym ósmym roku panowania Asy, króla judzkiego, panował zaś Achab, syn Omriego, nad Izraelem w Samarii dwadzieścia dwa lata.  Lecz Achab, syn Omriego, postępował w oczach Pana gorzej niż wszyscy jego poprzednicy. Niczym to jeszcze było, że chodził w grzechach Jeroboama, syna Nebata, lecz ponadto pojął on za żonę Izebel, córkę Etbaala, króla Sydonu, i służył Baalowi, i oddawał mu pokłon,  I wzniósł ołtarz Baalowi w świątyni Baala, którą zbudował w Samarii.”.
·       Eliasz i jemu podobni podjęli właściwą decyzję. Nie zgięli kolan przed Baalem, pozostali wierni Bogu, a to oznaczało, że musieli wieść tułacze życie i ukrywać się w jaskiniach przed Achabem.
·       Boża resztka nigdy nie miała lekkiego i miłego życia, zawsze szła pod prąd.
·       Teraz mamy czasy podobne do czasów Eliasza, w wielu miejscach kościół chrześcijański (zwłaszcza zachodni) jako religia znajduje się dokładnie w miejscu w którym znalazł się Izrael za czasów Achaba. Pan Bóg zawsze, także tu i teraz ma swoją małą grupę, "zaródź', „maluczkie stadko”, wierzących którzy niestrudzenie działają w „duchu i mocy Eliasza” i strzegą świadectwa Jezusa.
·       <Przykład 2>”Co tu robisz, Eliaszu? A on odpowiedział: Gorliwie stawałem w obronie Pana, Boga Zastępów, gdyż synowie izraelscy porzucili przymierze z tobą, twoje ołtarze poburzyli, a twoich proroków wybili mieczem. Pozostałem tylko ja sam, lecz i tak nastają na moje życie, aby mi je odebrać.” 1Kr. Królewska 19:10,14.
„Zachowam w Izraelu jako resztkę siedem tysięcy, tych wszystkich, których kolana nie ugięły się przed Baalem, i tych wszystkich, których usta go nie całowały.”  1 Kr. Królewska 19:18.
Pozostała resztka
·       [zob. Iz 10:20-22 „I stanie się w owym dniu: Reszta Izraela i uratowani z domu Jakuba już nie będą opierać się na tym, który ich bije, lecz wiernie opierać się będą na Panu, Świętym Izraelskim. Resztka nawróci się, resztka Jakuba, do Boga Mocarza.  Bo, choćby twój lud, Izraelu, był tak liczny jak piasek morski, tylko resztka z niego się nawróci. Zagłada jest postanowiona zgodnie z pełnią sprawiedliwości.].
·       Spójrzmy na to Sowo Boże: [Iz 11:11  „I stanie się w owym dniu, że Pan ponownie wyciągnie swoją rękę, aby wykupić resztkę swojego ludu, która pozostanie z tych z Asyrii i z Egiptu, i z Patros, i Etiopii, i Elamu, i z Szinearu, i z Hamatu, i z wysp na morzu.”].
[Mich 5:6-7  „Potem będzie resztka Jakuba wśród wielu ludów jak rosa, która pochodzi od Pana, jak obfite deszcze na zieleń, która nie czeka na ludzi ani nie pokłada nadziei w synach ludzkich. I będzie resztka Jakuba między narodami, wśród wielu ludów, jak lew między zwierzętami leśnymi, jak szczenię lwie wśród stad owiec; gdy wtargnie, to zdepcze i rozszarpie, i nikt się nie uratuje.”].
A jeśli z łaski, to już nie z uczynków
[zob. Gal 2:14 -16 „Ale gdy spostrzegłem, że nie postępują zgodnie z prawdą ewangelii, powiedziałem do Kefasa wobec wszystkich: Jeśli ty, będąc Żydem, po pogańsku żyjesz, a nie po żydowsku, czemuż zmuszasz pogan żyć po żydowsku? My jesteśmy Żydami z urodzenia, a nie grzesznikami z pogan, wiedząc wszakże, że człowiek zostaje usprawiedliwiony nie z uczynków zakonu, a tylko przez wiarę w Chrystusa Jezusa, i myśmy w Chrystusa Jezusa uwierzyli, abyśmy zostali usprawiedliwieni z wiary w Chrystusa, a nie z uczynków zakonu, ponieważ z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony żaden człowiek.”].
Czy decyzja jest uczynkiem?
·       Popatrzmy na „garstkę” za czasów Eliasza, na samego Eliasza. Na ich decyzje. Każdy z nich w obliczu wyzwania, mając nad sobą miecz i perspektywę tułaczki wybiera wierność Bogu. Taki heroiczny czyn nie jest uczynkiem, ale efektem łaski.
·       Spójrzmy nad tym. Jest potrzeba, aby odróżnić decyzję od uczynków. Czy decyzja jest uczynkiem? Czy posłuch temu co się słyszy jest uczynkiem?
·       Decyzja prowadzi do uczynków, a wiara bez uczynków jest martwa.
·       Ludzie którzy „nie kłaniają się” podejmują wszak najpierw decyzję, ci którzy żyją w bojaźni Bożej podejmują decyzję, dokonują jakiegoś wyboru.
·       Nie zawsze ich uczynki, postępowanie są sprawiedliwe, są słabi, czasami błądzą i upadają. W takich sytuacjach wołają do Pana o ratunek, wyznają swoje grzechy, wzywają Jego imienia. Imię Jezus znaczy, Bóg jest moim zbawicielem, wybawicielem.
·       Popatrzmy na decyzję Elizeusza, jednego z tych siedmiu tysięcy, o których wspomniał Pan Bóg w rozmowie z Eliaszem. Ładnie się pożegnał z rodzicami, zorganizował grilla, następnie rzucił wszystko i poszedł za Eliaszem.
·       Popatrzmy na pierwszych uczniów Jezusa. Oni też wstali i poszli za Nim. To było oświadczenie ich woli. Tak, Panie chcemy iść za tobą.
·       <Przykład Nowotestamentowy> „A gdy postąpił nieco dalej, ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza, oraz brata jego, Jana, którzy byli w łodzi i naprawiali sieci. I zaraz powołał ich; a oni, pozostawiwszy ojca swego, Zebedeusza, z najemnikami w łodzi, poszli za nim.”  Mark. 1:19-20.
Łk 5:27-28  „A potem wyszedł i ujrzał celnika, imieniem Lewi, siedzącego przy cle. I rzekł do niego: Pójdź za mną. (28) I pozostawiwszy wszystko, wstał i poszedł za nim.”
·       Wiliam Barclay w swoim komentarzu napisał; " Pojawia się tu niezwykła prawda. Jak powiada jeden komentator, „żaden Kościół ani naród nie dostępuje zbawienia masowo”.
Pojęcie ludu wybranego nie powinno przysłaniać nam tej prawdy. Społeczność z Bogiem zależy od indywidualnej postawy.
Człowiek musi oddać swoje serce, podporządkować Bogu całe swoje życie. Bóg nie powołuje ludzi tłumnie, ma On „swoje własne podejście do każdego serca”.
Człowiek nie jest zbawiony ze względu na swoją przynależność do rodziny, odziedziczoną sprawiedliwość; jego zbawienie zależy od osobistej decyzji wobec Boga. Cały naród w swojej zbiorowości nie stanowi ludu wybranego. Do reszty należą poszczególni ludzie, którzy oddali swoje serca Bogu i są Mu posłuszni. Resztę stanowi grupa poświęconych i oddanych Bogu ludzi w obrębie narodu."
Rzym. 11:7 – 8
(7) Cóż więc? Czego Izrael szukał, tego nie osiągnął, ale wybrani osiągnęli; pozostali zaś ulegli zatwardziałości,
(8) jak napisano: Zesłał Bóg na nich ducha znieczulenia, dał im oczy, które nie widzą, i uszy, które nie słyszą, aż do dnia dzisiejszego.
Czy Bóg na nich zesłał  ducha znieczulenia
·       Czytamy, że Pan Bóg zesłał na nich. W pierwszych rozdziałach Listu do Rzymian czytaliśmy, że Pan Bóg ludzi, którzy nie oddali Mu chwały wydał na pastwę pożądliwości, niecnych zmysłów. [zob. Rzym 1:28 „A ponieważ nie uważali za wskazane uznać Boga, przeto wydał ich Bóg na pastwę niecnych zmysłów, aby czynili to, co nie przystoi;”].
·       Na podstawie innych miejsc że Pan Bóg nie tyle przeznacza ludzi na zatwardziałość, ale dopuszcza na nich proces zatwardziałości, duchowej ślepoty i głuchoty.
·       W Biblii Warszawskiej czytamy, „ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, która mogła ich zbawić.  I dlatego zsyła Bóg na nich ostry obłęd, tak iż wierzą kłamstwu, aby zostali osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, lecz znaleźli upodobanie w nieprawości.”;
·       Proszę popatrzmy jeszcze na fragment z 2 Listu do Tesaloniczan 2:10-12
·       Popatrzmy na wiersz 11 w różnych tłumaczeniach NT. ”Właśnie dlatego Bóg wystawia ich na działanie oszustwa, czyni to aby uwierzyli kłamstwu.” (EIB);
„Bóg dopuści, że omamieni błędem wciągnięci zostaną w sidła i dadzą wiarę kłamstwu." (BP);
„Dlatego Bóg zsyła im silne omamienie, tak że uwierzą kłamstwu;" (UBG); „I dlatego pośle im Bóg skuteczne działanie błędu, po to, by oni uwierzyli temu kłamstwu,” (TNT)
·       Widzimy różnice ?
·       Ale spójrzmy jeszcze na jedną sprawę, a mianowicie:
To są również ludzie którzy siedzą przy bogato zastawionym stole; ich beztroska, ich pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa staje się tragedią.
·       Podzielę się jeszcze z wartościowym komentarzem Wiliama Barclay'a;
ü Zdaniem Pawła, Bóg posyła na nich pewnego rodzaju odrętwienie, apatię, senność, która nie pozwala im usłyszeć poselstwa. Na dowód tego przytacza niektóre myśli ze Starego Testamentu .
ü Cytuje też Psalm 69,22-23: „Dodali żółci do pokarmu mego, A w pragnieniu moim napoili mnie octem.  Niechaj stół ich stanie się dla nich pułapką, A ich uczty ofiarne potrzaskiem!”
ü Oto ludzie siedzą przy bogato zastawionym stole; ich beztroska, ich pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa staje się tragedią. Czują się tak swobodnie, tak wygodnie siedzą, są tak pewni swego bezpieczeństwa, że bez trudu stają się łupem nieprzyjaciela.
ü Tacy właśnie byli Żydzi. Byli tak pewni siebie, tak bardzo zadowoleni z siebie, tak wiele łączyli z pojęciem narodu wybranego, że właśnie na tym punkcie potknęli się i upadli. Nadejdzie dzień, gdy zupełnie oślepną i jako niewidomi będą chodzić po omacku.
ü Tak samo nieczułe stały się umysły całej masy ludzi; nie mogą one słyszeć ani czuć apelu Bożego. To samo staje się z pojedynczym człowiekiem. Jeżeli dosyć długo idzie on swoją własną drogą, stopniowo traci odczucie rzeczy pięknych.
ü Jeżeli trwa w grzechu, z czasem zatraci odczucie odrazy wobec grzechu i fascynacji dobrem. Jeżeli dosyć długo żyje w nieznośnych warunkach, z czasem przestaje zwracać na nie uwagę, Takie zgrubienie więc może pojawić się zarówno na ręku, jak i na sercu.
ü Nieszczęściem tym zostały dotknięte masy ludu izraelskiego. Niech Bóg nas od tego broni!
Rzym 11:9-12
(9) A Dawid powiada: Niechaj stół ich stanie się dla nich sidłem i siecią, i zgorszeniem, i zapłatą;
(10) niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli, a grzbiet ich pochyl na zawsze.
(11) Mówię tedy: Czy się potknęli, aby upaść? Bynajmniej. Wszak wskutek ich upadku zbawienie doszło do pogan, aby w nich wzbudzić zawiść. (12) Bo jeśli ich upadek stał się bogactwem świata, a ich porażka bogactwem pogan, to o ileż bardziej ich pełnia?
Stół ich stanie się dla nich pułapką,  Ich uczty ofiarne potrzaskiem!
·       Żydzi nadal siedzą sobie za stołem w jadalni. Stół jest obficie zastawiony, jest symbolem spotkania, bezpieczeństwa, posilenia, odpoczynku. Stół sprawiał, ze ludzie czuli się jak w domu. Ale w przypadku Izraela jest to miejsce fałszywego poczucia komfortu i bezpieczeństwa. To bezpieczne miejsce jest pułapką.
·       Obżarstwo, konsumpcja dóbr materialnych sprawiło, że; [zob. Mat 13:15 „Albowiem otępiało serce tego ludu, uszy ich dotknęła głuchota, oczy swe przymrużyli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, i sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, a Ja żebym ich nie uleczył.”].
·       Dzisiejszy Izrael to jedno z bogatszych państw na świecie, dodatkowo jest wspierany przez finansowych rekinów z USA. To sprawia, że "kark" tego ludu nadal jest twardy. Czy z zawiścią patrzą na pogan, że wierzą w Jezusa? Chyba i na ten środek dyscyplinujący Żydzi uodpornili się.
·       Pamiętajmy, że Izrael to lud nieposłuszny, oporny, twardego karku. Pan Bóg nie akceptuje buntu, uporu, ani ludzi nieugiętych przed Nim. Bożym zadaniem jest doprowadzić Izrael do miejsca stale ugiętego karku i ugiętych kolan.
·       Czy to dotyczy tylko Żydów? Dotyczy to także i wielu z nas.
·       Jesteśmy łudzimy trudnymi do ugięcia, mamy tendencję do buntowania nie zgadzania się na trudne okoliczności, jakie Pan Bóg posyła, często po to by ugiąć mój twardy kark. Pan Bóg ugina kark Izraela, niech nas nie dziwią dramatyczne losy tego narodu.
Ja złamię wyniosłą wszą pychę
[zob. 4 Mojż 26:19  „Złamię wyniosłą pychę waszą i uczynię wasze niebo jak z żelaza, a ziemię waszą jak ze spiżu.”].
·       Pan Bóg używa wszelkich możliwych sposobów, aby przywieść ten oporny naród do upamiętania. Nawet poprzez wzbudzenie w nich uczucia zawiści i gniewu. To oznacza, i to jest kolejny dowód na to, że Pan Bóg nie skończył jeszcze "lepienia" Izraela.
„Bo napisano: Jakom żyw, mówi Pan, ugnie się przede mną wszelkie kolano i wszelki język wyznawać będzie Boga." Rzymian 14:11
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego